Bron: AB-2009-24
Tijdens mijn vakantie in België werd ik benaderd door een jongeman, Pieter Jan, die me vroeg of het mogelijk was te logeren bij de broeders in Addis. Samen met drie vrienden zouden zij in Ethiopië een fietstocht maken. Het is goed voor een gemeenschap als de onze, om nu en dan enkele nieuwe gezichten te zien. Op de dag van hun aankomst met Ethiopian Airlines gingen we dus naar het vliegveld. Zij waren op tijd en gemakkelijk te herkennen aan de grote verpakking waarin zij hun fietsen hadden opgeborgen. Kobe, Dries en Koen reden met ons mee en werden uitbundig verwelkomd door onze broeders. Pieter Jan zou pas een week later komen. Hun reis zou beginnen in Addis, van Addis zou het gaan over Desie naar Lalibela, van Lalibela tot Gonder en dan via Bahir Dar en Debre Libanos terug naar Addis. Dat alles binnen drie weken. Wij luisterden met verbazing, want wie Ethiopië een beetje kent, weet dat je dit land niet met de Lage Landen kunt vergelijken. Er zijn heel wat steile hellingen te beklimmen en we hebben het over hoogten tot boven de 3500 meter.
Pieter Jan kwam dus een week later en bleef drie dagen bij ons want hij had zijn aansluiting naar Lalibela gemist. Gedurende veertien dagen hoorden we niets meer van de anderen tot er een mailtje kwam met het laconieke ‘morgen komen we aan’. Wij wilden hen een stukje tegemoet rijden, maar voor we onze poort uitreden, stonden zij er al. Moe, vermagerd, gebruind en met 1.650 km in de benen. Na een heerlijk bad en een, twee, drie lekkere pinten waren zij in staat te vertellen: eenzame wegen, goed asfalt afgewisseld met grind, lekke banden, een ezel aangereden, bekogeld met stenen, vlooien in bed, in het duister een man in het ziekenhuis gereden, kou gehad, afgezien, door hagelvlagen, stortbuien en ijzige wind belemmerd om voortgang te maken, veel gelachen, veel gezien, veel bewonderd … Zij zullen nog een tijdje nodig hebben om alles te laten bezinken.
Als afscheid konden we nog de broer van Koen verwelkomen die met vijf vrienden-ornithologen het zuiden had bezocht. Een van hen was een Amerikaan uit New Mexico (Verenigde Staten) uit de streek van Albuquerque waar onze broeders ooit gewerkt hebben. Een ander was afkomstig uit Ronse en hij kende Zuster Adelheid. Wie zei ooit dat de wereld klein is?
Na drie jaar werd ons project voor ouderen eindelijk op 6 oktober door de Ethiopische regering goedgekeurd. “All hands on deck” voor de verdere uitbouw van het project: meubels, personeel, documenten met eigen briefhoofd, rapporten, nieuwe bankrekening, … Het zal nog wel wat voeten in de aarde hebben voor alles rond is, maar we zijn erg blij dat alles nu officieel gestart is.
De bouw van toiletten en het herstellen van huisjes lagen een tijdje stil omwille van de zeer hoge prijzen van cement. Nu zijn de prijzen teruggezakt naar hun vorig niveau en schieten we opnieuw uit de startblokken.
In het noordoosten en het zuidoosten van Ethiopië heeft het uitblijven van regen ervoor gezorgd dat alle oogsten mislukt zijn. In sommige streken in het zuiden is het nu de tijd om te oogsten, maar door de voortdurende regens dreigt alles te verrotten op het veld. Deze toestanden zijn voor Ethiopië niet nieuw alhoewel zij vlugger dan vroeger elkaar opvolgen. In deze gebieden worden thans meer dan 6.000.000 mensen bedreigd met hongersnood.
Br. Hugo Verhulst