Op 15 augustus 1952 begon Ton met de noviciaatsperiode bij de broeders in Dongen en kreeg de kloosternaam Lucianus. Twee jaar later legde hij zijn eerste geloften af.

Hij had de gave van grote handvaardigheid en behaalde de aktes Handvaardigheid A en B, en voor zijn opvoedingswerk Kinderbescherming A. In zijn reeks woonplaatsen staat ook Curaçao, waar hij enkele jaren regionaal assistent is geweest en waar hij in het jeugdwerk zeer actief was.

In 1986 kwam hij in broederhuis Glorieux wonen en timmerde en zaagde naar hartenlust in zijn timmerwinkel. Hij maakte vogelkastjes en windmolentjes, repareerde meubilair voor broeders en bekenden.

Vaak zag je Ton achter zijn zuigmachine om de bladerresten op te zuigen of hij plaatste zijn kruiwagen bij het grasperk dat van hem een mooi randje kreeg.

In de eerste lezing van de uitvaartdienst lezen wij: "Gooi het brood op het water; na lange tijd vind je het misschien terug." Dit beeld roept de herinnering op van Ton temidden van de eendjes, die uit het water dabberden en kwetterend zijn brood verorberden. Dan sprak hij als een Franciscus met deze dieren en genoot hij van hun vrolijk gekwetter.

In het evangelie zien we Jezus temidden van de kinderen. Graag kwamen de kinderen naar broeder Ton. Hij leerde hen om te gaan met houtmaterialen en leerde hen dingen maken waarmee zij mensen een plezier konden doen.

Het evangelieverhaal spreek verder van de man die de geboden onderhield en Jezus wilde volgen. De man kon het niet en ging teleurgesteld weg. Ook Ton is de weg van Jezus gegaan, geen gemakkelijke weg, maar het einddoel heeft hij mogen bereiken.

De plechtige uitvaartdienst werd gehouden op 1 augustus 2009. Broeder Ton werd begraven op het kloosterkerkhof te Dongen.

Hij ruste in vrede.

(toegevoegd: 3 augustus 2009)