In 1942 begon hij zijn noviciaat en in 1944 sprak hij zijn eerste tijdelijke geloften uit. Hij werd onderwijzer aan onze Normaalschool te Oostakker in 1948. Vele jaren bracht hij door in het H. Hartinstituut te Hamme (1948-1963, behalve zijn legerdienst, toen nog anderhalf jaar).

De tijd die Br. Paul doorbracht te Hamme in een kleinere communauteit, waren voor hem een gelukkige tijd. In alle eenvoud en plichtsgetrouw gaf hij er het beste van zichzelf.

In 1963 kwam hij naar de toenmalige Oefenschool van de Normaalschool te Oostakker. Hij was er directeur van 1964 tot 1981. Het grote instituut en de voortdurende medezorg voor de toekomstige onderwijzers lag hem minder. Br. Paul was een stille en zachte persoonlijkheid en kon zich in dit systeem niet echt uitleven. Zijn gezondheid ging dan ook achteruit en in 1981 begon een lang ziekenverlof.

Vanaf zijn pensionering in 1984 trok hij zich in stilte terug, steeds vriendelijk, maar eenzaam. Hierin hebben de gezondheidsproblemen zeker een rol gespeeld.

Bijna drie maand geleden werd hij getroffen door een hersenbloeding en maakte in het ziekenhuis een trage herstelperiode door. Nu en dan kwamen er hoopvolle dagen, maar hij was niet in staat zijn dokters, verpleegsters en medebroeders te woord te staan. Toch waren zijn verlammingsverschijnselen verminderd: hij kon zich reeds zelfstandig verplaatsen en eventjes in de gang over en weer wandelen. Maar de laatste week voelde hij zich minder goed en bij een van de tragere stappen door de gangen van het ziekenhuis is hij gevallen, waarschijnlijk getroffen door een tweede hersenbloeding.

En zo trad Br. Paul de oneindigheid van Gods Liefde binnen: onverwacht en even stil zoals hij had geleefd. Bij de Vader is het echter goed toeven, want zijn Zoon heeft Hem ons doen kennen: “In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen; ware dit niet zo dan zou Ik het u gezegd hebben” (Johannes 14,2).