Henri, zo was zijn roepnaam, werd te Mechelen geboren op 14 januari 1918 in een gezin van zeven kinderen, waarvan enkelen op zeer jonge leeftijd zijn gestorven.

In zijn mooi persoonlijk opgesteld curriculum vitae vertelt hij zeer bewogen en schilderachtig hoe het thuis, en speciaal bij hemzelf, in die tijd en later is verlopen. Zijn moeder en oudste zus overleden reeds in 1919, getroffen door de Spaanse griep. Met de hulp van grootmoeder, een tante en een dochter (15 jaar) heeft vader de kinderen, niet enkel opgevoed, maar ook nog de kans gegeven zich verder te bekwamen. Op zesjarige leeftijd werd de kleine Henri getroffen door kinderverlamming: zijn linkerbeen bleef verlamd. Door de zorgen van huisdokter en specialisten kon Henri als tiener toch het lager onderwijs te Mechelen volgen.

Na het basisonderwijs (1933) besliste de familieraad dat Henri, gezien zijn zware handicap, kleermaker zou worden. In Mechelen was geen afdeling ‘Snit en Naad’ en, ondanks zijn handicap, fietste hij elke dag naar de ‘Gewestelijke Vakschool’ te Lier (18 km). In 1936 behaalde hij er het getuigschrift A4 voor ‘Snit en Naad.’

Henri was ook vele jaren misdienaar in de vroegmis bij de karmelietessen te Mechelen. Via deze monialen kwam hij in contact met de ‘Aalmoezeniers van de Arbeid’ te Sint-Truiden, toen nog een jonge congregatie. Henri wilde er priester worden, maar zowel zijn handicap als de studies hebben dit belet. Maar de roep naar het klooster hield hem bezig. In 1938 vond hij de weg naar het noviciaat te Oostakker en kreeg er de kloosternaam Roger. In 1940 sprak hij zijn eerste tijdelijke geloften uit.

Het Technisch Instituut Glorieux had toen een bloeiend kleermakersatelier en Br. Roger behaalde er vlug een bijkomende specialisatie ‘Coupe Glorieux’ bij Br. Abdon van Well zaliger. Tussen 1942 en 1962 was hij leraar-kleermaker te Ronse en zelfs hoofd van het atelier. Van 1962 tot 1974 was hij leraar te Oostakker.

Bij het opheffen van de afdelingen Kleermakerij en Schoenmakerij bood Br. Roger zijn kennis en vaardigheid aan bij de Broeders van Liefde in het ‘Blinden- en Doofstommen- Instituut’ te Woluwe (Brussel) en van 1980 tot 1983 te Zwijnaarde (Gent). Hij was fier op zijn 43 dienstjaren!
Tot ongeveer 2000 vond Br. Roger nog voldoende tijd om kledingstukken te verstellen en zelfs om nieuwe pakken te maken voor broeders en vrienden. Hij volgde ook zo lang mogelijk het leven van de communiteit, zowel in de kapel als in de refter. Ook bij uitstapjes was hij graag van de partij. Vele medebroeders hebben hem de laatste jaren gesteund en geholpen, ook in moeilijke omstandigheden. En hij was er dankbaar voor. Slechts enkele weken bleef hij op de ziekenboeg, waar Br. Rik De Decker en de verpleegkundigen hem tot het laatste ogenblik hebben verzorgd. Hij stierf er in alle rust, zoals hij het zelf had gewenst (23.11.2008).

Br. Roger heeft zich ingezet voor de ‘Minsten der Mijnen.’ Op het door hemzelf opgestelde bidprentje schreef hij zeer mooi: “Ik heb geleefd voor mijn congregatie en voor de kansarmen, voor mijn familie en mijn vrienden. Daartoe heeft God mij geholpen.”