Antonius Ahsmann was bijna 25 jaar oud toen hij zijn postulaat begon in het noviciaat van de Broeders van Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes te Dongen. Op deze leeftijd moet het een welbewuste keuze zijn geweest.

Op 19 maart 1946 kreeg hij bij de inkleding de kloosternaam broeder Wiro. Op 19 maart 1948 deed hij zijn eerste professie. In zijn verder leven is Heiloo met een enkele tussenpoze in Den Haag zijn woonplaats. Met een onderbreking van ruim 8 jaar in Klein-Ypestein is de Sint-Willibrordusstichting zijn thuis. Zijn bevoegdheden Godsdienst A, Ziekenverpleging A en B, Pedicure en E.H.B.O. wijzen op een grote zorg voor de hulpbehoevende evenmens.

Broeder Wiro was diep godsdienstig. In gesprekken over het noviciaat sprak hij altijd over "een fijne tijd". In zijn zorg om mensen had hij iets gedrevens, een bewogen zorg die hij naar buiten toe heel sterk liet blijken.

Als er straks de mogelijkheden voor hem zijn is hij te vinden in woonwagenkampen, in gevangenissen, op plaatsen en plekken waar nood is. Hij maakte vrienden met mensen aan de zelfkant, maar ook met mensen met wie hij serieuze gesprekken kon voeren en waarmee hij een fijn contact had, zoals hij dat vaak vertelde, waarmee hij ook van de aardse geneugten kon genieten.

Hij had een grote liefde voor Onze-Lieve-Vrouw ter Nood, waarvan het heiligdom zich in Heiloo bevindt. Vaak reed hij vanuit de Stichting op zijn brommer beschut door een stevige helm naar Onze-Lieve-Vrouw. Niet alleen de helm ook Onze-Lieve-Vrouw zal hem zeker hebben beschermd. In het heiligdom werkte hij mee aan vele vieringen, ging zelf voor en tot op hoge leeftijd deed hij leunend op zijn stok nog allerlei hand- en spandiensten.

Helaas kwamen de problemen van de oude dag. In de Stichting had hij de laatste jaren zijn kamer, maar het alleen wonen werd steeds moeizamer. In overleg met zijn overheid verhuisde hij naar broederhuis Glorieux. Het was voor broeder Wiro een zware gang, maar wel een goed besluit. In Dongen ging het aanvankelijk goed, maar uiteindelijk moest hij toch zijn intrek nemen in de ziekenafdeling met een goede verzorging en veel belangstelling. Ook zijn zussen bezochten hem vaak. Na een zware inzinking ontving hij het sacrament van de zieken. Uiteindelijk raakten zijn krachten op en op 29 september maakte hij de overstap naar de God van liefde die zijn trouwe dienaar met vreugde ontving.