De vele mensen die broeder Jan gekend hebben, zullen zich mogelijk vooral zijn vermogen om contacten te leggen herinneren, zijn gemak om met mensen om te gaan, zijn opgewekte aard, zijn gastvrijheid. Het waren eigenschappen die hem bij de vervulling van de vele en verantwoordelijke taken waarvoor hij zich in de loop van zijn leven gesteld zag, goed van pas kwamen.

Jan groeide op in de schaduw van de nog jonge, maar toen al imposante St.-Wîllibrordusstichting te Heiloo en voelde zich geroepen om, juist zoals de daar werkzame broeders, zijn leven in dienst te stellen van God en de lijdende evenmens.

Hij werd broeder-verpleger, werkzaam. in “Voorburg” te Vught, weldra in een leidinggevende en docerende functie en tenslotte als hoofd van de opleiding van verpleegkundigen. Ook binnen de congregatie werd een beroep gedaan op zijn bestuurlijke kwaliteiten. Zo was hij achtereenvolgens overste van “Voorburg”, van het nieuwe convent te Vught, van “Overdonk'" in Dongen en van het nieuwe Broederhuis Glorieux aldaar.

Het algemeen kapittel van 1985 koos hem tot algemeen overste. Met het hem kenmerkende optimisme aanvaardde hij die taak; hij reisde rond, bemoedigde zijn broeders, maar wist ook, waar nodig, te corrigeren. Na bijna dertien jaar van zijn taak ontheven, keerde hij naar Dongen terug, waar hij zich op verschillend gebied verdienstelijk bleef maken.

Een korte, fatale ziekte betekende het onverwachte einde van een verdienstelijk leven.

Br. Jan hield van het leven en van de goede dingen ervan; hij kon daar anderen ook on­bekommerd in doen delen. Hij was de Gever van het leven ongetwijfeld dankbaar voor alle goeds dat hem overkwam; wij vragen dat die Gever broeder Jan die zoveel voor anderen heeft betekend, nu een vreugde wil schenken die alle aards geluk ver overtreft.